Η νόσος Πάρκινσον είναι μια χρόνια, προοδευτική νευροεκφυλιστική νόσος που επηρεάζει άτομα τρίτης ηλικίας, ενώ παρουσιάζει κινητικά και μη κινητικά σημεία που περιορίζουν την ποιότητα ζωής των ατόμων που νοσούν. Η συγκεκριμένη διδακτορική διατριβή αφορούσε την αξιολόγηση της χρήσης προγράμματος μικτής πραγματικότητας ως μέσω παρέμβασης σε άτομα με Νόσο Πάρκινσον, που διαχωρίστηκε σε τρεις κύριες μελέτες. 3 Η πρώτη μελέτη ήταν μια συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση που αποσκοπούσε στο να αξιολογήσει την επίδραση της εικονικής πραγματικότητας σε σχέση με τη παραδοσιακή φυσιοθεραπεία ως προς την ποιότητα ζωής των ατόμων με νόσο Πάρκινσον. Στην παρούσα ανασκόπηση, κατόπιν αναζήτησης σε πέντε βάσεις δεδομένων, συμπεριλήφθηκαν 14 τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες. Βελτίωση παρουσιάστηκε υπέρ της εικονικής πραγματικότητας για την ποιότητας ζωή (PDQ-39) (MD: -1.20, 95% CI: -1.682 to -0.734, p <0,001), τη λειτουργικότητα (ABC) (MD: 7.02, 95% CI: 0.364-13.689, p = 0.039) , την ισορροπία (BBS) (MD: 2.63, 95% CI: 0.446-4.830, p = 0.018) και τη βάδιση (DGI) (MD: 1.13, 95% CI: 0.351-1.924, p = 0.005). Όπως διαφάνηκε, λιγοστές μελέτες αξιολόγησαν το κίνητρο των ατόμων, έτσι περαιτέρω μελέτες χρειαζόταν να πραγματοποιηθούν. Η δεύτερη μελέτη αφορούσε την Ελληνική μετάφραση και στάθμιση του ερωτηματολογίου Intrinsic Motivation Inventory. Σε αυτή τη μελέτη, 300 ενήλικες συμμετείχαν σε μια δραστηριότητα μικτής πραγματικότητας διάρκειας μίας συνεδρίας, διάρκειας 5-10 λεπτών. Η δραστηριότητα ήταν ψώνια σε υπεραγορά σε περιβάλλον μικτής πραγματικότητας. Το εσωτερικό κίνητρο εξετάστηκε με το τέλος της δραστηριότητας. Τα αποτελέσματα έδειξαν καλή αξιοπιστία του GR-IMI (α= 0,878), με τις κατηγορίες Αξία, Σχετικότητα, Ενδιαφέρον/Απόλαυση να παρουσίαζαν μέτριες έως ισχυρές συσχετίσεις (ρ= 0,498-0,615) με την κλίμακα Απόλαυσης Σωματικής Δραστηριότητας. Το GR-IMI αποδείχτηκε ότι είναι ένα έγκυρο και αξιόπιστο εργαλείο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τον ελληνόφωνο γενικό πληθυσμό για την αξιολόγηση του εσωτερικού κινήτρου. Η τρίτη μελέτη ήταν μια τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη δοκιμή, η οποία είχε ως στόχο να συγκρίνει την αποτελεσματικότητα της μικτής πραγματικότητας σε σχέση με την παραδοσιακή φυσιοθεραπεία ως προς την ποιότητα ζωής, την ισορροπία, την επιδεξιότητα των άνω άκρων και την κινητοποίηση. Συνολικά, συμμετείχαν 30 άτομα με νόσο του Πάρκινσον και 15 ηλικιωμένοι χωρίς νευρολογική νόσο. Οι συμμετέχοντες πραγματοποίησαν 36 συνεδρίες διάρκειας 30-40 λεπτών για 12 εβδομάδες. Τα αποτελέσματα της τελικής αξιολόγησης έδειξαν στατιστικά σημαντική βελτίωση στην ποιότητα ζωής (EQ-5D-5L) για την ομάδα της μικτής πραγματικότητας (mean: 0.77, SD: 0.07, p<0.0003) και την ομάδα της παραδοσιακής φυσιοθεραπείας (p=0,007), χωρίς διαφορές μεταξύ των ομάδων (mean: 0.72, SD: 0.12, p=0.007). Βελτίωση παρατηρήθηκε στη δυναμική ισορροπία (MiniBEStes) και στις δύο ομάδες (Μικτή πραγματικότητα: mean: 24.4, SD: 1.72, p=0.0003, Παραδοσιακή φυσικοθεραπεία: mean: 23.6, SD: 2.06 p=0.004) χωρίς σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων (p=0,72). Η μικτή 4 πραγματικότητα παρουσίασε βελτίωση στη λειτουργικότητα των άνω άκρων (9HPT) (mean: 0,30-0.29, SD: 0.07-0,05, p=0.008-0.002), στο ενδιαφέρον (mean: 6.1, SD: 0.44, p=0.013), και στην αίσθηση πίεσης (mean: 1.78, SD: 0.90, p=0.001) σε σύγκριση με την παραδοσιακή φυσιοθεραπεία. Η μικτή πραγματικότητα είναι μια ασφαλής και αποτελεσματική παρέμβαση, η οποία δεν υπερτερεί της παραδοσιακής φυσιοθεραπείας όσον αφορά την ποιότητα ζωής, αλλά βελτιώνει καλύτερα τη λειτουργία των άνω άκρων, το ενδιαφέρον και μειώνει την αίσθηση πίεσης. Περαιτέρω μελέτες χρειάζεται να πραγματοποιηθούν για να διαφανεί η επίδραση αυτής της τεχνολογίας συνδυαστικά με τη παραδοσιακή φυσιοθεραπεία.__
The effectiveness of mixed reality as Interventional tool for the improvement on quality of life for people with Parkinson´s Disease
English
Parkinson's disease is a progressive neurodegenerative disorder that affects older adults, presenting motor and non-motor symptoms, which limit quality of life. This doctoral thesis focused on the evaluation of technological tools as an interventional method for people with Parkinson's disease. This thesis was divided into three main studies. The first study was a systematic review and meta-analysis which aimed to evaluate the effect of virtual reality use compared to traditional physiotherapy on the quality of life of people with Parkinson's disease. In this study, five databases were searched and 14 randomized clinical trials were included. Virtual reality showed improvements in quality of life (PDQ-39) (MD: -1.20, 95% CI: -1.682 to -0.734, p <0,001), functionality (ABC) (MD: 7.02, 95% CI: 0.364-13.689, p = 0.039), balance (BBS) (MD: 2.63, 95% CI: 0.446-4.830, p = 0.018) and gait (DGI) (MD: 1.13, 95% CI: 0.351-1.924, p = 0.005). In literature, few studies evaluated individuals' motivation with the use of technological tools, therefore the evaluation of this outcome was necessary. In the second study, Greek translation and adaptation of the Intrinsic Motivation Inventory questionnaire was conducted. A total of 300 adults participated in a one-off mixed reality activity of 5-10 minutes duration. The activity was a supermarket shopping in a mixed reality environment. Motivation was examined at the end of the activity. GR-IMI displayed good reliability (α= 0.878), where the categories of Value, Relatedness, Interest/Enjoyment displayed moderate to strong correlations (ρ= 0.498-0.615) with Physical Activity Enjoyment Scale. The study conceded that GR-IMI is a valid and 5 reliable tool that can be used by the Greek-speaking general population to assess intrinsic motivation. The third study was a randomized controlled trial, which aimed to compare the efficacy of mixed reality versus traditional physiotherapy on quality of life, balance, upper limb dexterity, and motivation. A total of 30 people with Parkinson’s Disease and 15 elderly people without any neurological disease took part. The participants completed 36 sessions for 30-40 minutes duration for 12 weeks. Post evaluation results showed a statistically significant improvement in quality of life (EQ-5D-5L) for the mixed reality group (mean: 0.77, SD: 0.07, p<0.0003) and the traditional physiotherapy group (mean: 0.72, SD: 0.12, p=0.007), with no differences between the two groups (p=0.17). Improvement was found in dynamic balance (MiniBESTest) in both groups (Mixed reality: mean: 24.4, SD: 1.72, p=0.0003, Traditional physiotherapy: mean: 23.6, SD: 2.06 p=0.004) with no differences between groups (p=0.72). Mixed reality showed improvements in upper limb functionality (9HPT) (mean: 0,30-0.29, SD: 0.07-0,05, p=0.008-0.002), interest (mean: 6.1, SD: 0.44, p=0.013), and feeling of pressure (mean: 1.78, SD: 0.90, p=0.001) compared to traditional physiotherapy. Mixed reality is a safe and effective intervention, which does not outperform traditional physiotherapy in terms of quality of life, improves upper limb function, enhances engagement, and reduces perceived pressure. Future research should examine the combined impact of mixed reality and conventional physiotherapy on patient’s outcomes.
Main Files
Full text Description: PhD_Thesis_Elena_Papamichael.pdf (pdf)
Book Reader
